Tag Archives: jazz

Μετακαλοκαιρινή μελαγχολία…

Καθώς ο καιρός έχει δροσίσει σημαντικά τις τελευταίες μέρες, ο Αύγουστος μας κλείνει το μάτι για τον Σεπτέμβρη που έρχεται. Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα η έλευση του Σεπτέμβρη πάντα συνοδευόταν από μια γλυκιά μελαγχολία, έναν συναισθηματικό μετεωρισμό ανάμεσα στο τέλος του καλοκαιριού και στην έλευση μιας καινούργιας χρονιάς, έτσι ακριβώς όπως την περίοδο αυτή ο καιρός μεταβάλλεται αναποφάσιστος μεταξύ των τελευταίων θερμών ημερών του καλοκαιριού και των πρώτων πραγματικά δροσερών (και βροχερών) του φθινοπώρου. Αυτό το συναίσθημα ακριβώς πραγματεύεται το September Song του Django Reinhardt.

Ο Django ήταν γόνος φτωχής οικογένειας ρουμάνων τσιγγάνων· από μικρός έπαιζε διάφορα έγχορδα (βιολί, μπάντζο κ.ά.), αφού πολλοί στην οικογένειά του ήταν ερασιτέχνες μουσικοί. Όταν ωστόσο του πήρανε την πρώτη του ακουστική κιθάρα, αφοσιώθηκε αποκλειστικά σε αυτήν και μέχρι την ηλικία των 18 κατέληξε να βγάζει τα προς το ζειν αποκλειστικά από την μουσική. Παρέμενε ωστόσο δραματικά φτωχός, μένοντας σε ένα τροχόσπιτο το οποίο καταστράφηκε σε μία πυρκαγιά που παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή του. Ο Django τελικά δεν πέθανε, από τα εγκαύματα ωστόσο παρέλυσαν τα δύο δάχτυλα του αριστερού του χεριού και το ένα του πόδι ήταν σε δραματική κατάσταση – οι γιατροί στο νοσοκομείο πρότειναν να τον ακρωτηριάσουν, όμως αυτός δεν δέχτηκε!
Μετά από μερικά χρόνια ο Django όχι απλώς ξαναπερπάτησε, αλλά ξανάπαιξε και κιθάρα, μεταβάλλοντας την τεχνική του στο αριστερό χέρι έτσι ώστε να χρησιμοποιεί κυρίως τα δυο “καλά” του δάχτυλα! Τελικώς, κατάφερε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους jazz κιθαρίστες φτάνοντας στη διάσταση του θρύλου, πρότυπο για πολλούς μετά από αυτόν (μάλιστα υπήρξε ο πρώτος σημαντικός ευρωπαίος τζαζίστας). Η σημαντικότερη ίσως συνεισφορά του ήταν ότι έβγαλε την κιθάρα από τον αποκλειστικά συνοδευτικό της ρόλο και την ανέδειξε ως όργανο μελωδίας. Αυτή του έμφαση στη μελωδία είναι υπεύθυνη για τα τόσο συναισθηματικά κεντρικά θέματα των κομματιών του, τα οποία σχεδόν αμέσως σου καρφώνονται στο αυτί.

Η συγκεκριμένη εκτέλεση είναι από τον τελευταίο δίσκο που ηχογράφησε ο Django, σχεδόν ένα μήνα πριν πεθάνει από εγκεφαλικό σε ηλικία 43 ετών (μπορείτε να ακούσετε όλον αυτόν τον εξαιρετικό δίσκο εδώ)…