Category Archives: Uncategorized

Μετακαλοκαιρινή μελαγχολία…

Καθώς ο καιρός έχει δροσίσει σημαντικά τις τελευταίες μέρες, ο Αύγουστος μας κλείνει το μάτι για τον Σεπτέμβρη που έρχεται. Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα η έλευση του Σεπτέμβρη πάντα συνοδευόταν από μια γλυκιά μελαγχολία, έναν συναισθηματικό μετεωρισμό ανάμεσα στο τέλος του καλοκαιριού και στην έλευση μιας καινούργιας χρονιάς, έτσι ακριβώς όπως την περίοδο αυτή ο καιρός μεταβάλλεται αναποφάσιστος μεταξύ των τελευταίων θερμών ημερών του καλοκαιριού και των πρώτων πραγματικά δροσερών (και βροχερών) του φθινοπώρου. Αυτό το συναίσθημα ακριβώς πραγματεύεται το September Song του Django Reinhardt.

Ο Django ήταν γόνος φτωχής οικογένειας ρουμάνων τσιγγάνων· από μικρός έπαιζε διάφορα έγχορδα (βιολί, μπάντζο κ.ά.), αφού πολλοί στην οικογένειά του ήταν ερασιτέχνες μουσικοί. Όταν ωστόσο του πήρανε την πρώτη του ακουστική κιθάρα, αφοσιώθηκε αποκλειστικά σε αυτήν και μέχρι την ηλικία των 18 κατέληξε να βγάζει τα προς το ζειν αποκλειστικά από την μουσική. Παρέμενε ωστόσο δραματικά φτωχός, μένοντας σε ένα τροχόσπιτο το οποίο καταστράφηκε σε μία πυρκαγιά που παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή του. Ο Django τελικά δεν πέθανε, από τα εγκαύματα ωστόσο παρέλυσαν τα δύο δάχτυλα του αριστερού του χεριού και το ένα του πόδι ήταν σε δραματική κατάσταση – οι γιατροί στο νοσοκομείο πρότειναν να τον ακρωτηριάσουν, όμως αυτός δεν δέχτηκε!
Μετά από μερικά χρόνια ο Django όχι απλώς ξαναπερπάτησε, αλλά ξανάπαιξε και κιθάρα, μεταβάλλοντας την τεχνική του στο αριστερό χέρι έτσι ώστε να χρησιμοποιεί κυρίως τα δυο “καλά” του δάχτυλα! Τελικώς, κατάφερε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους jazz κιθαρίστες φτάνοντας στη διάσταση του θρύλου, πρότυπο για πολλούς μετά από αυτόν (μάλιστα υπήρξε ο πρώτος σημαντικός ευρωπαίος τζαζίστας). Η σημαντικότερη ίσως συνεισφορά του ήταν ότι έβγαλε την κιθάρα από τον αποκλειστικά συνοδευτικό της ρόλο και την ανέδειξε ως όργανο μελωδίας. Αυτή του έμφαση στη μελωδία είναι υπεύθυνη για τα τόσο συναισθηματικά κεντρικά θέματα των κομματιών του, τα οποία σχεδόν αμέσως σου καρφώνονται στο αυτί.

Η συγκεκριμένη εκτέλεση είναι από τον τελευταίο δίσκο που ηχογράφησε ο Django, σχεδόν ένα μήνα πριν πεθάνει από εγκεφαλικό σε ηλικία 43 ετών (μπορείτε να ακούσετε όλον αυτόν τον εξαιρετικό δίσκο εδώ)…

Ψυχραιμια (;)

“Δεν θα συνιστα πτωχευση (πιστωτικο γεγονος) η πιθανη μη πληρωμη της επομενης δοσης απο την Ελλαδα στο ΔΝΤ” λεει το Bloomberg1

Για φαντασου… Απο εκει που καποτε η λιτοτητα νομιμοποιουνταν στις κοινες συνειδησεις ως η αναγκαια συνταγη για να αποτραπει ενα πιστωτικο γεγονος (το οποιο θα συνεβαινε και μονο στην ιδεα οτι μπορει να μην αποπληρωναμε καποια δοση), τωρα η μη πληρωμη δοσης εναντι ΔΝΤ ή ΕΕ δεν ισοδυναμει με πιστωτικο γεγονος (και κατ’ επεκταση, δεν ενεργοποιει τα ασφαλιστρα κινδυνου – το μονο που πραγματικα ενδιαφερει αυτη τη στιγμη, ειδαλλως θα καταρρευσει η παγκοσμια οικονομια).

Βρε πώς αλλαζουν οι καιροι… κι ακομα εχουμε μια βδομαδα ξεχρι το δημοψηφισμα!

Με αυτη την εννοια, το δημοψηφισμα ηδη εχει επιτυχει να αποδειξει πως οι τεχνοκρατικοι “μονοδρομοι” που ισχυριζεται τμεχρι τωρα το παρον νεοφιλελευθερο κατεστημενο (κι οι εσωτερικοι υπαλληλοι του), πρακτικα δεν υφιστανται – υπαρχουν μονο ως μεσα προπαγανδας, προκειμενου το συστημα αυτο να διασφαλισει την επιβιωση και αναπαραγωγη τους στις συνειδησεις των κοινωνιων. Τα διαφορα “ετσι λειτουργει η οικονομια, ειτε μας αρεσει ειτε οχι” των Αδωνιδων και των συναδελφων τους προπαγανδιστων, τα οποια παρουσιαζουν την οικονομια να λειτουργει πληρως αποκωμενη απο τον πραγματικο χωρο, μεσα σε ενα κενο εκτος κοινωνιας, αποδεικνυονται εξισου κενα και κουφια. Εν τελει, και παρα την υπαρκτη και αυξανομενη ενισχυση της αποϋλοποιησης και αποσυνδεσης της οικονομιας απο την κοινωνια, φαινεται πως η πολιτικη μπορει και λειτουργει ακομα,αναγκαζοντας την οικονομια σε επαναδιατυπωση των ορων που θελει να παρουσιαζει ως “καθολικους και απαραβατους νομους”.

Η πολιτικη λοιπον -και μεσω αυτης η κοινωνια- συνεχιζει να εχει τροπους δρασης. Αυτο δεν θα πρεπει να το ξεχναμε. Και η πραγματικοτητα αυτη συνδεεται αμεσα με την προσπαθεια των νεοφιλελευθερων κυκλων (Σοϊμπλε κλπ και εντος χωρας ΝΔ, Σαμαρας, Βοριδης και λοιποι υπαλληλοι) να συνδεσουν αμετακλητα το δημοψηφισμα με την αποχωρηση απο το Ευρω. Δεν αφορα σε αποχωρηση απο το Ευρω – ΕΕ το δημοψηφισμα, και το αποτελεσμα του δεν συνδεεται με αναγκαιο τροπο με ενα τετοιο ενδεχομενο. Δεν ειναι εξαλλου τυχαιο πως τα καναλια πληροφορησης που το ιδιο αυτο νεοφιλελευθερο συστημα ελεγχει (εγχωρια τηλεοπτικα μεσα, κεντρωα αστικα μεσα κλπ) δεν αναφερουν καθολου (ή αναφερουν ελαχιστα) το οτι αυτη τη στιγμη δεν υπαρχει κανενας εσωτερικος κανονισμος στην ΕΕ που να προβλεπει διαδικασια αποχωρησης απο το κοινο νομισμα, ουτε με την επιβολλη απο αλλα μελη ουτε οικειοθελλως.

Ολα αυτα βεβαια δεν εχουν και πολλα να πουν σε μια κοινωνια που τραβα η ιδια το χαλι κατω απο τα ποδια της. Το οτι τα πραγματα δεν ειναι τετελεσμενα ούτε οδηγουν σε αδιεξοδα, τοσο σε νομικο – τεχνικο επιπεδο οσο και στο επιπεδο διαμαχης πολιτικης – οικονομιας, δεν σημαινει πως μια κοινωνια δεν μπορει να δημιουργησει απο μονη της συνθηκες χαους και να αυτοκαταστραφει μεσα του. Το να αγορασει κανεις 12 καρπουζια αυτη τη στιγμη (!!) για να μην πεινασει μεχρι την Κυριακη, ειναι μια λαθος λυση σε ενα προβλημα που δημιουργει μονος του!

Γι’ αυτο: ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ…

Γι αυτο: Ψυχραιμια….

  1. πηγη http://www.bloomberg.com/news/articles/2015-06-25/why-it-won-t-be-a-default-if-greece-misses-imf-payment-next-week []

(Πρώιμος) Άγιος Βασίλης!

Δεν θα πιστέψετε τι μου ετυχε σήμερα! Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει κι εγώ!

Το πρωί, εκεί που τάιζα τον γιο μου, κάποια στιγμή ακούω θόρυβο πάνω στην ταράτσα, σαν κάτι βαρύ να ακούμπησε. Φύσαγε έξω, αλλά τα δέντρα δεν φτάνουν μέχρι την ταράτσα. Γυρνάω ασυναίσθητα προς το παράθυρο να κοιτάξω, και στην άκρη του πρόλαβα να πιάσω κάτι σαν φευγαλέα κίνηση, σαν κάτι να κοκκίνησε λιγάκι..

Βγαίνω έξω στο μπαλκόνι να δω τι έγινε – τίποτα… Μόνο μια περίεργη, αστραφτερή σκόνη είχε πασπαλίσει τα κάγκελα – “Μα καλά”, σκέφτηκα, “εδώ έξω έρχεται η γυναίκα μου να βαφτεί;”

Γυρνάω μέσα, συνεχίζω τη μάχη του ταΐσματος με τον μικρό (το σπίτι μετά το γεύμα του μοιάζει με πεδίο μάχης). Τον πλένω, τον αλλάζω, τον κοιμίζω -επιτέλους- και πάω να πάρω μια ανάσα στον καναπέ. Γυρνάω ασυναίσθητα το βλέμμα μου προς το στολισμένο δέντρο… ωπ, τι είναι αυτό εκεί; Δεν θυμάμαι να το έβαλα εγώ…

Σηκώνομαι και διανύω τα τρία βήματα μέχρι τη γωνία· το δέντρο έστεκε όπως το είχαμε αφήσει, στολισμένο και με τα φωτάκια σβηστά. Στο ίδιο σημείο ήταν και η μπάλα που τσαλαπάτησε με τα χεράκια του ο μικρός. Μόνο που….

Μόνο που κάτω από το δένδρο είχε προστεθεί ένα κουτάκι, που πριν δεν υπήρχε!

Αμέσως συνδέθηκαν όλα: ο θόρυβος “σαν κάτι να χτύπησε”, η σμυδρή κίνηση, το κοκκίνισμα, η αστραφτόσκονη…

Σ’ευχαριστώ πολύ Άγιε Βασίλη!

Βέβαια θυμάμαι ότι στο γράμμα μου σου είχα ζητήσει ένα πόνι… Τώρα πώς κατάφερες να χωρέσεις πόνι σε αυτό το μικρό κουτάκι…. Αλλά θα μου πεις, άγιος είσαι, όλα τα μπορείς… Εδω μπόρεσε να μας βγάλει στις αγορές ο Σαμαράς, δεν θα μπορέσεις εσύ να χωρέσεις το πόνι στο κουτάκι;
Ή μήπως όχι…;!

ΥΓ: Είναι μοναδικό το συναίσθημα όταν λαμβάνεις ένα γράμμα ή ένα δέμα από φίλο. Η εποχή της άμεσης ηλεκτρονικής αλληλογραφίας όσο μας έχει εξυπηρετήσει, άλλο τόσο μας έχει στερήσει ένα εμπειρικό πεδίο, το οποίο απλώνεται από τη συλλογή γραμματοσήμων, μέχρι την γραφή με πένα και την απολαυστική υπερδιέγερση που συνοδεύει την παράδοση ενός γράμματος από τον ταχυδρόμο μέχρι το άνοιγμά του…

Καλές γιορτές σε όλους – και κυρίως σε αυτούς που έχουν αντικειμενικούς λόγους να δυσκολεύονται…

Ψάχνωντας το νόημα των Χριστουγέννων, ας θυμηθούμε τα λόγια του Alain deBotton στο “Θρησκεία για άθεους”:

Εξιστορώντας το ταξίδι ενός ανθρώπου από τη φάτνη ως τον σταυρό, ο Χριστιανισμός διατυπώνει μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία της αθωότητας και της ευγένειας σε έναν ταραγμένο κόσμο.

Αθωότητα. Ευγένεια. Αγάπη.