Category Archives: Πολιτικά

Φόβος

Τώρα που τέλειωσε και επίσημα η προεκλογική εκστρατεία, σαν γενικότερη διαπίστωση, μου προξενεί πολύ μεγάλη εντύπωση ό,τι εν έτει 2015 άνθρωποι με πρόσβαση στην πληροφορία και με λειτουργικό νου εκφράζουν φόβους πως είναι δυνατόν από τις εκλογές εντός των πλαισίων μιας αστικής δημοκρατίας, να προκύψουν αναρχικές η ρεβανσιστικές ή κομμουνιστικές κυβερνήσεις (άσχετα από τη στάση που υιοθετεί ο καθένας απέναντί τους, αν δηλαδή τις εκτιμά ή τις αποστρέφεται)! Αυτό ιστορικά δεν έχει συμβεί ποτέ σε εκλογές σε εθνικό επίπεδο, ούτε εντός ούτε εκτός Ελλάδος.1 Και ο λόγος που δεν έχει συμβεί αυτό είναι πολύ απλός και ισχύει σε όλα τα διπολικά πολιτικά συστήματα του δυτικού κόσμου: για να συγκεντρώσει κανείς κυβερνητική πλειοψηφία είναι αναγκασμένος να προσεταιριστεί το λεγόμενο «μεσαίο χώρο», ο οποίος -αν δεν είναι απολιτίκ- διατηρεί συντηρητικά αντανακλαστικά, στην υποψία και μόνο ριζοσπαστικών πολιτικών προτάσεων. Συνεπώς, αν μια πολιτική παράταξη είναι πραγματικά ριζοσπαστική τελικώς δεν καταφέρνει να εκλεγεί, ή αν εκλεγεί τότε κατά συνέπεια δεν είναι ριζοσπαστική. Με λίγα λόγια οι επαναστάσεις γίνονται εκτός κάλπης – αν κάτι γίνει μέσω κάλπης δεν είναι επανάσταση κι ούτε μπορεί να λειτουργήσει ως τέτοια…

Ο παραπάνω ισχυρισμός θα καταστεί αυταπόδεικτα προφανής από Δευτέρα, όταν θα διαπιστώσουμε σταδιακά πως ούτε επανάσταση πρόκειται να γίνει, ούτε και καμία τρομερή αδικία θα αποκατασταθεί, τουλάχιστον με ριζοσπαστικό τρόπο… Μετά βεβαιότητος μπορώ να πληροφορήσω τους ανησυχούντες, εντός και εντός Ελλάδος, ότι στην ελληνική κοινωνία καμία ριζοσπαστική – επαναστατική διάθεση δεν έχει ωριμάσει, επομένως να μην περιμένυν δραματικές αλλαγές από την κάλπη της Κυριακής. Για μένα (και αυτό είναι καθαρά προσωπική ελπίδα, που δεν θεμελιώνεται σε ιστορική – κοινωνιολογική έρευνα) θα ήταν ευχής έργον αν τουλάχιστον από Δευτέρα γινόταν έστω ένα μικρό βήμα προόδου ως προς τον τομέα της δικαιοσύνης: απλά να αποκαθίστατο στο συλλογικό μας υποσυνείδητο η έννοιά της και το ότι αυτή είναι διατεθειμένη να λειτουργήσει…

Ωστόσο, διατηρεί το ενδιαφέρον της η διερεύνηση της πηγής του φόβου ορισμένων, όχι απαραίτητα μεγαλοαστών, ότι μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα ισοδυναμούσε με την άνοδο αναρχικών – κομμουνιστών – ρεβανσιστών στην εξουσία ή με την βενεζουελοποίηση (ή αργεντινοποίηση αν σας βολεύει) της Ελλάδας. Από πού αντλεί την υπόστασή του ένας τέτοιος φόβος, που στον ψύχραιμο παρατηρητή είναι προφανής η χαώδης απόστασή του από την πραγματικότητα;

Οι μόνες πειστικές απαντήσεις που κατάφερα να σχηματοποιήσω κινούντια σε δύο άξονες. Είτε κάποιοι θεωρούν πως έχουν πολλά να χάσουν από μια αλλαγή εξουσίας τέτοιου τύπου, η οποία θα φέρει στην επιφάνεια έναν μηχανισμό με τον οποίο δεν έχουν προλάβει ακόμη να διαπλακούν. Αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, αυτό θα ήταν ένα θετικό στοιχείο για την ειλικρίνεια των προθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Μένει να αποδειχτεί στην πράξη, κάτι το οποίο είναι εύκολο (και θα συμβεί σχετικά σύντομα).

Είτε κάποιοι από την αστική τάξη διατηρούν τέτοια απόσταση από την καθημερινότητα της Ελλάδας της κρίσης, που τους είναι αδύνατο να θέσουν την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα στις ρεαλιστικές τους διαστάσεις. Από την προσωπική μου εμπειρία έχω τέτοια παραδείγματα, ακόμα και από άτομα όχι απαραίτητα υψηλότατων εισοδημάτων· όμως σε κάθε περίπτωση πρόκειται για άτομα είτε προκατειλημμένου, είτε ανύπαρκτου κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού. Δεν αποτελούν απαραίτητα το γραφικό ακροατήριο της επιχειρηματολογίας τύπου Γεωργιάδη, ωστόσο διακατέχονται από έναν εγγενή φόβο έναντι της προοδευτικότητας και από συντηρητικά αντανακλαστικά.2

Η περίπτωσή τους δείχνει πως παρά το ότι ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και της Εικόνας, φύεται ακόμη το φαινόμενο «Μαρία Αντουανέτα», δηλαδή της εντελώς παραμορφωμένης εικόνας της κοινωνίας. Κάποιοι άνθρωποι, απασχολημένοι και χορτασμένοι καθώς είναι στον κόσμο τους, αδυνατούν να φανταστούν το επίπεδο ανέχειας στο οποίο έχουν φτάσει σημαντικά τμήματα της κοινωνίας μας. Αυτό θα πρέπει να το έχουν πολύ καλά στο μυαλό τους τα κατώτερα στρώματα, όταν πολλές φορές βιάζονται να υιοθετήσουν ή να στηρίξουν αιτήματα και νουθεσίες της ανώτατης – άρχουσας τάξης.

Για να το θέσω πιο ωμά, ο χορτάτος δικαιολογείται να μην καταλαβαίνει τον πεινασμένο, γιατί έχει απωλέσει προ πολλού (ή ίσως δεν έχει αισθανθεί ποτέ) το αίσθημα της πείνας. Ο πεινασμένος όμως, δικαιολογείται να ακολουθεί τις συνταγές του χορτάτου, κόντρα στην πείνα του;

  1. Ακόμα και την εκλογή Αλιέντε στη Χιλή ή την ανάδειξη του Τσάβες, ούτε οι ΗΠΑ δεν τις χαρακτήρισαν με τόσο καταστροφολογικά επίθετα όσο αυτά που έχει υιοθετήσει μέρος της ελληνικής αστικής τάξης εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ []
  2. Εδώ εντάσσονται και άτομα κοντά στον σημερινό κύκλο εξουσίας που τελικά πιστεύουν την προπαγάνδα περί αναρχοΣΥΡΙΖαίων που οι ίδιοι ενσυνείδητα έχουν καλλιεργήσει… []

«Δεν πρόκειται να τους αφήσουμε ότι κι αν είναι εκείνο το οποίο θα χρειαστεί να κάνουμε. Ότι υπερασπίστηκαν οι παππούδες μας γενναία με τα όπλα θα το υπερασπιστούμε εμείς με την ψήφο μας την επόμενη Κυριακή […] Είναι η σύγκρουση ανάμεσα στον κόσμο της Ελευθερίας και της πατρίδας, ανάμεσα στις αξίες της Πατρίδας, της Θρησκείας και της Οικογένειας που εκπροσωπούμε εμείς και στον ισοπεδωτισμό που εκπροσωπεί η Αριστερά […] Δεν θα νικήσει η Αριστερά την επόμενη Κυριακή. Αυτό πρέπει να τους πούμε και γι’ αυτό πρέπει να αγωνιστούμε. Αυτό πρέπει να τους μεταδόσουμε»

Ομιλία Βορίδη, Ασπρόπυργος, 18/1/2015

Αυτό που αποδεικνύεται δεν είναι πως οι βορίδηδες είναι γνήσια ελληνικά ακροδεξιά γκρουπούσκουλα. Κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε καινούργιο, ούτε δύσκολο να δειχθεί.

Το γεγονός όμως ότι η ρητορική τους αποσπά χειροκροτήματα αντί για γιούχες ή ντομάτες, σημαίνει ότι η ρητορική αυτή ικανοποιεί το υποσυνείδητο των υποστηρικτών τους. Με λίγα λόγια, αποδεικνύεται -δυστυχώς- πως σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πράγματι υιοθετεί αυτά τα ιδανικά και όντως το φοβίζει η κοινωνική πρόοδος. Ο εμφύλιος (για αυτούς) δεν τέλειωσε το ’49, η χούντα δεν τέλειωσε το ’73…

Το θετικό της υπόθεσης είναι πως την ώρα που ο νεοφιλελεθερισμός προσπαθεί να πείσει πως «πέθαναν οι ιδεολογίες», κάτι που για αυτόν σημαίνει ότι αποτελεί πλέον το μοναδικό παράδειγμα το οποίο είμαστε αναγκασμένοι να ακολουθήσουμε,1  οι φανατικοί υποστηρικτικές και πιστοί υπάλληλοι του νεοφιλελευθερισμού εν Ελλάδι (η ακροδεξιά Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά, του Βορίδη και της παρέας τους) αναδεικνύουν έμπρακτα την ιδεολογική πόλωση. Εμείς οι υπόλοιποι το συνειδητοποιούμε; Άραγε τα «όλοι ίδιοι είναι», «να καεί η Βουλή», «εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική», τελικά προς όφελος ποιανού λειτουργούνε;

  1. Σε αυτή την ιδεολογική προσέγγιση βασίζεται ο τρόπος με τον οποίο συστηματικά σερβιρίστηκαν τα μνημονιακά μέτρα στην Ελλάδα της κρίσης: αν θέλουμε να ανήκουμε στον σύγχρονο κόσμο (του Ευρώ, της ΕΕ, της Δύσης κλπ) δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από την λιτότητα και την προσαρμογή στις επιταγές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του, κραταιού σήμερα, Βερολίνου []

Αν επιχειρήσουμε μία ανάγνωση της στάσης των πολιτών τούτες τις άγριες μέρες παρατηρούμε πως κάποιοι έχουν μετεξελίξει τη δειλία τους σε φθόνο για τον άλλο. Είναι το απαύγασμα της μικροαστικής αποξένωσης από το θάνατο και το συνάνθρωπο… Η δειλία του ανθρωπάκου1 που κρύβεται όταν του κόβουν δικαιώματα και χαίρεται να βλέπει να κόβονται και από τους απόκληρους… Γιατί οι απόκληροι πρέπει να έχουν λιγότερα δικαιώματα από τον ανθρωπάκο ώστε εκείνος να μένει ευχαριστημένος με ό,τι έχει…

Δεν είναι μόνο η αποικείωση της Ύπαρξης του Άλλου… Αυτό το ξεπεράσαμε. Είναι ο φθόνος που κάποιος τολμά όταν εμείς σερνόμαστε υποταγμένοι… Ο Άλλος, και ειδικά ο απόκληρος, δεν έχει δικαίωμα να διεκδικεί δικαιώματα, ούτε να θυσιάζεται για τις ιδέες του… Ούτε καν του αναγνωρίζεται το δικαίωμα στη διεκδίκηση ακόμα και σε κατοχυρωμένα δικαιώματα που συναντούν την άρνηση του Κράτους.

Ο ανθρωπάκος απαιτεί από τους άλλους υπακοή και δειλία σαν εκείνη που αυτός επέλεξε για τον εαυτό του. Ο ανθρωπάκος ειρωνεύεται κάθε αντίσταση, αρνείται την αξία του Άλλου σε δικαιώματα, απαξιώνει τη διαφορετική αντίληψη, εξορίζει σε υπάθρωπη ιδιότητα όπως επιλέγει διαφορετική στάση.

Δεν είναι απλά συντηρητικός. Είναι το είδος της φίλαυτης αδιαφορίας συντηρητισμού που αποφεύγει εκούσια να δει την αλήθεια, να αναζητήσει στον αγώνα του άλλου έναν δρόμο διαφυγής. Τρέμει στην ιδέα να αλλάξει κάτι από εκείνα που έχει σταθμισμένα στο μυαλό του. Τα αισθάνεται σαν ανισορροπία. Κρύβει πίσω από τον αγώνα των άλλων την ευκαιρία να αρπάξει τους καρπούς της νίκης, αλλά όσο εκείνοι αγωνίζονται τους λοιδορεί.

Φορτώνει τις δικές του αδυναμίες, τη δική του ηττοπάθεια στον Άλλο, στο παιδί, στον αρνητή… Όσα δεν άλλαξε σε τόσα χρόνια, και ταυτιζόμενος με το βασανιστή του, τα χρεώνει σε σταθερότητα και ισορροπία.

Πηγή: Δήμος Χλωπτσιούδης

  1. Βλ. σχετ. Βίλχελμ Ράιχ, Άκου Ανθρωπάκο []

Ας μιλήσουμε καθαρά για την Ακροδεξιά

Ας μιλήσουμε καθαρά για την ακροδεξιά-Κωστής Παπαϊωάννου.

-Και τι με νοιάζει εμένα η Ακροδεξιά;
-Εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική.
-Τουλάχιστον οι ακροδεξιοί έχουν καθαρά χέρια, δεν κλέβουν.
-Πάντως το σύστημα μόνο αυτούς κυνηγάει.
-Είναι οι μόνοι που τα λένε έξω απ’ τα δόντια.
-Εμένα δεν με έχουν πειράξει ποτέ οι ακροδεξιοί. Άλλοι με πειράζουν.

Πρόκειται για συνηθισμένες φράσεις νέων ανθρώπων σε συζητήσεις σχετικά με την άνοδο της Ακροδεξιάς. Πώς απαντάμε σε αυτές τις φράσεις; Πώς οπλίζουμε τους νέους απέναντι στο ρατσιστικό και νεοναζιστικό φαινόμενο; Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Friedrich Ebert, παρουσιάζει την έκδοση. “Επειδή δεν είναι όλοι όπως θέλουν να φαίνονται. Ας μιλήσουμε καθαρά για την Ακροδεξιά”.

πηγή

Δουλεύοντας ένα ντοκιμαντέρ για την δικτατορία καθώς και ένα βιβλίο για την αντίσταση, αυτό που μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον, υπό το φως και των σημερινών εξελίξεων, είναι η ανοχή που επέδειξε η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού στο καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών.

 Τα νεότερα κινηματογραφικά αρχεία δείχνουν πλήθος κόσμου να υποδέχεται και να επευφημεί τους δικτάτορες, σε όλα τα μέρη της Ελλάδος. Η αντίσταση ξεκίνησε από τις πρώτες ώρες, αλλά από μια χούφτα αγωνιστές, απομονωμένους από τον πληθυσμό. Ο Μανόλης Καραπιπέρης, ένας από τους αφανείς ήρωες που βασανίστηκε απάνθρωπα στο κολαστήριο της Μπουμπουλίνας, διηγείται ότι όταν τον ανέβαζαν στην ταράτσα για την φάλαγγα, οι γείτονες που άκουγαν τις κραυγές του αντιδρούσαν κλείνοντας τα παράθυρα.

Τα ξημερώματα του πραξικοπήματος, ο δημοσιογράφος Γιώργος Βότσης, μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να περάσει την είδηση σε μια έκτακτη έκδοση της “Αυγής”, βλέπει τους εργάτες στην Ομόνοια που φθάνουν με τα λεωφορεία για να πάνε στην δουλειά τους, χώνεται ανάμεσα τους και αρχίζει να φωνάζει συνθήματα: ¨κάτω η χούντα”, “δημοκρατία”. Παγωνιά. Δεν τον ακολουθεί κανείς.

Όταν μετά από μήνες ο Καραπιπέρης απελευθερώνεται, τσακισμένος από τα βασανιστήρια, στο καφενείο της γειτονιάς του δεν του μιλάει κανείς, ούτε ο θείος του. “Για αυτόν τον λαό αγωνίζομαι; ” αναρωτιέται κάποια στιγμή. Η πλειοψηφία υιοθετεί συμπεριφορά Χατζηαβάτη: φοβισμένος και δειλός, ένας ραγιάς με ευλύγιστη μέση έτοιμος να κολακέψει, να συνεργαστεί ή να ανεχθεί τους ισχυρούς. Αυτή η στάση δίνει την απάντηση σε ένα άλλο αμείλικτο ερώτημα που προκύπτει ακούγοντας  και βλέποντας στα επίκαιρα τις ανεκδιήγητες δηλώσεις και τα καμώματα των δικτατόρων:  πως δηλαδή μπόρεσε να κρατηθεί στην εξουσία για εφτά χρόνια ένα τόσο απάνθρωπο αλλά και γελοίο καθεστώς.

Σε όλο αυτόν τον πληθυσμό που κλήθηκε να “απολογηθεί” για την στάση του όταν η χούντα κατέρρευσε προδίδοντας την Κύπρο, η  εξέγερση της 17ης του Νοέμβρη  αποτέλεσε το τέλειο άλλοθι: υποτίθεται ότι ακόμη και αν δεν μπήκαν στο Πολυτεχνείο κάπου πέρασαν απ’ έξω εκείνες τις μέρες. Ακόμη και αν δεν πλησίασαν, είχαν το.. θάρρος να ακούσουν τον ραδιοφωνικό σταθμό ή τέλος πάντων είχαν κάποιο συγγενή ή γνωστό εκεί μέσα. Είναι γεγονός ότι τις μέρες της εξέγερσης σημειώθηκαν συγκινητικά περιστατικά λαϊκής συμπαράστασης, όπως εκφράστηκε με τις προσφορές στους έγκλειστους φοιτητές και την περίθαλψη τους μετά την είσοδο των τανκς. Αλλά όλα αυτά συμβαίνουν τον έκτο χρόνο που η οικονομία έχει μπει σε κρίση, η δικτατορία παραπατάει δίνοντας σήματα ότι δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ-ο Χατζηαβάτης κοιτάει ήδη για άλλο αφεντικό- και δείχνει το αποκρουστικό της πρόσωπο με το μακελειό και τους δεκάδες νεκρούς.

Για όσους δεν έχουν να επιδείξουν καμιά από τις προηγούμενες `”αντιστασιακές” περγαμηνές, υπάρχουν και οι επέτειοι του Πολυτεχνείου: oι πρώτες μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις λειτουργούν σαν γιγαντιαίες κολυμβήθρες του Σιλωάμ. Ξαφνικά, η Ελλάδα αποκτά 9 εκατομμύρια αντιστασιακούς. Για τους δικούς τους λόγους, τα κόμματα της αριστεράς επίσης επενδύουν στην εξέγερση και η “γενιά του Πολυτεχνείου” αποκτά μυθικές διαστάσεις. Στην πραγματικότητα πρόκειται για 2-3 χιλιάδες φοιτητές σε όλη την Ελλάδα, που πλαισιώθηκαν την Παρασκευή 17 Νοέμβρη του 1973 από μερικές δεκάδες χιλιάδες άτομα που εξεγέρθηκαν.

Το “ιστορικό καθήκον” αυτής της γενιάς ήταν να ρίξει την χούντα, στόχο στην επίτευξη του οποίου συνέβαλλε με επιτυχία. Αλλά αυτή η γενιά, δεν κυβέρνησε ποτέ: με την αποκατάσταση της δημοκρατίας για την πορεία της χώρας αποφασίζουν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις. Τον Νοέμβριο του 1974, τέσσερις μήνες μετά την πτώση της χούντας, ο Κ. Καραμανλής κερδίζει τις εκλογές με 54, 37 %. Ούτε ένας από την “γενιά του Πολυτεχνείου” δεν τον έχει ψηφίσει. Το ίδιο και στις εκλογές του 1977, στις οποίες η ΝΔ επανεκλέγεται. Το 1981 το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές με 48%. Μόνο το 5%-10% της “γενιάς του Πολυτεχνείου”,δηλαδή των 3.000 του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, υποστηρίζουν τότε τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Το 1974 ο Καραμανλής επαναφέρει στις κυβερνήσεις του όλο το παλιό πολιτικό προσωπικό της ΕΡΕ. Είναι γεγονός ότι το 1981, το σύστημα εξουσίας του ΠΑΣΟΚ θα πλαισιώσουν στελέχη του φοιτητικού κινήματος, αλλά ως μικρή μειοψηφία. Ο βασικός κορμός των κυβερνήσεων Παπανδρέου αποτελείται από πολιτευτές της προδικτατορικής Ένωσης Κέντρου ή στελέχη που ανήκουν ηλικιακά στις προηγούμενες γενιές από αυτήν του Πολυτεχνείου. Στην οικουμενική κυβέρνηση του 1990 ο πρωθυπουργός Ξ Ζολώτας είναι 80 ετών και οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί που συναποφασίζουν για την πορεία της χώρας πάνω από 70. Που είναι η “γενιά του Πολυτεχνείου”;

Φαινόμενα διαφθοράς σημειώθηκαν τα επόμενα χρόνια σε πολιτικούς αυτής της γενιάς, αλλά η συλλογική ενοχοποίηση της “γενιάς του Πολυτεχνείου” που υποτίθεται ότι ευθύνεται για όλα τα σημερινά κακά της χώρας εξυπηρετεί πολλαπλές σκοπιμότητες. Πιο εμφανής είναι η ακροδεξιά: μέσω της γενιάς του Πολυτεχνείου, αμφισβητείται η ίδια η εξέγερση και εξαγνίζεται η χούντα.

Υπάρχει όμως και μια αφανής σκοπιμότητα που εξυπηρετεί τον χατζηαβατισμό: οι ίδιες μάζες που είχαν ενσωματωθεί στο σύστημα εξουσίας της χούντας, έχουν περάσει ..αρμονικά στο σύστημα της μεταπολίτευσης. Κολακεύουν τους ισχυρούς και τους υποστηρίζουν, ανταλλάσσοντας. όπως ο Χατζηαβάτης στον Καραγκιόζη,  την υποταγή με ένα ρουσφέτι ή κάποιο διορισμό, με το ξεροκόμματο που θα θυμίσει ο Πάγκαλος στο διαβόητο “μαζί τα φάγαμε”. Χωρίς να μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό της, η ανύπαρκτη άλλωστε, γενιά του Πολυτεχνείου είναι ένας ιδανικός αποδιοπομπαίος τράγος, μια νέα κολυμβήθρα εξαγνισμού.

Τον ίδιο χατζηαβατισμό παρατηρούμε και σήμερα: είναι όλες αυτές οι μάζες που φοβούνται το μέλλον, δειλιάζουν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους, υπακούουν και στην νέα τηλεοπτική εξουσία -αν δεν συνοδεύουν τα παιδιά τους στα ριάλιτι- και την βρίσκουν με το κυνήγι του νεκρού στην Αμφίπολη, όπως διασκέδαζαν με τα κιτς προγονοπληξίας της χούντας στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν ότι η εξουσία τους δουλεύει ψιλό γαζί, αγνοώντας τον εθνικό διασυρμό μιας χώρας που κυβερνάται με e-mail της τρόικας. Στην φετινή επέτειο ακούστηκε κατά κόρο ότι το αίτημα “Ψωμί, παιδεία, ελευθερία” είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Είναι αλήθεια, αλλά για να ικανοποιηθεί κάποτε, οι Έλληνες πρέπει να γίνουν από Χατζηαβάτες  συνειδητοί πολίτες, με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Που θα τηρούν τις τελευταίες και συγχρόνως θα αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους, χωρίς να υποκλίνονται με γαλιφιές στην όποια εξουσία ή να περιμένουν τα πάντα από αυτήν.

Πηγή: tvxs.gr, Στ. Κούλογλου

Το σύστημα είναι έτσι φτιαγμένο, που οι άνθρωποι δεν μπορούν στην ουσία να κάνουν κάτι χωρίς την στοιχειώδη μορφή οργάνωσης ώστε να επηρεάσουν τον πραγματικό κόσμο. Μπορούν αντιθέτως να ζουν σε έναν εικονικό κόσμο – κάτι που κάνουν. Είμαι σίγουρος ότι χρησιμοποιούν την σκέψη και την λογική τους αλλά σε ένα πεδίο που δεν έχει ουσία σε σχέση με τα πραγματικά προβλήματα που δεν μπορεί κανείς να επηρεάσει καθώς οι δυνάμεις εξουσίας βρίσκονται αλλού.

Noam Chomsky, tvxs.gr

Αντι-είδηση

«Επιπλέον 350 εκατομμύρια ευρώ ως “αποζημίωση” θα λάβει από την κυβέρνηση η κοινοπραξία Μορέας Α.Ε., συμφερόντων των ομίλων Λ. Μπόμπολα, Ιωάννου-Παρασκευαΐδη και Σ. Κόκκαλη, που κατασκευάζει τον κεντρικό οδικό άξονα Πελοποννήσου. Η κοινοπραξία εμφάνισε λογαριασμό με απώλειες 500 εκατ. ευρώ λόγω μειωμένης κίνησης.»Πηγή: TVXS

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η μειωμένη κίνηση είναι οργανωμένη προβοκάτσια αναρχοκομμουνιστοσυριζαίων. Απέναντι στην αντεθνική αυτή προσπάθεια μετατροπής της ένδοξης πατρίδας μας σε σοβιετία, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, η κυβέρνηση θα νομοθετήσει την υποχρεωτική κυκλοφορία οχημάτων (και την πληρωμή διοδίων) στους αυτοκινητοδρόμους με μειωμένη κίνηση….

Η ζωή εν τάφω…

Ένας άνθρωπος με μηδενικό πνευματικό και πολιτιστικό υπόβαθρο. Ακόμα χειρότερα, ένας άνθρωπος που αγνοεί το μηδενικό του πολιτιστικό και πνευματικό υπόβαθρο και λοιδορεί την αξία των πραγματικών πνευματικών επιτευγμάτων, επιβάλλοντας στην κοινωνία το αξιακό πλαίσιο της αρπαχτής, της (κοινωνικής και πολιτικής) βίας, του απανθρωπισμού.

Αυτός ο άνθρωπος, επισκέπτεται (υποτίθεται αιφνιδιαστικά, τόσο  που -πάλι αιφνιδιαστικά κι όλως τυχαίως- βρεθήκανε μαζί του δεκάδες τηλεοπτικά και φωτογραφικά συνεργεία) την σημαντικότερη ίσως ανασκαφή των τελευταίων δεκαετιών, για να φωτογραφηθεί δίπλα της με ύφος «το-παίζω-συγκλονισμένος-από-την-σημαντικότητα-των-όσων-γίνονται-εδώ-αλλά-στην-πραγματικότητα-δεν-καταλαβαίνω-Χριστό-από-τη-σημασία-τους-κι-ούτε-όμως-και-με-νοιάζει-αν-δεν-μπορώ-να-το-εκμεταλλευτώ-προσωπικά».

Την ίδια στιγμή βέβαια, η κυβέρνησή του έχει πετσοκόψει στο ελάχιστο την οποιαδήποτε χρηματοδότηση σε ερευνητικά προγράμματα και ινστιτούτα (στην πράξη, η όποια έρευνα συνεχίζει ακόμη να γίνεται με Ευρωπαϊκά Κονδύλια και μόνο), έχει διαλύσει οικονομικά και διοικητικά τα ΑΕΙ (με την ευφάνταστη δικαιολογία ότι η παύση χρηματοδότησής τους από το δημόσιο θα τα…. απελευθερώσει ) και επιπλέον έχει απαξιώσει πλήρως την αρχαιολογία, απολύοντας αρχαιοφύλακες, αφήνοντας αρχαιολογικούς χώρους κλειστούς λόγω έλλειψης προσωπικού και -αν είναι δυνατόν- ξεπουλώντας εκτάσεις (μέσω ΤΑΙΠΕΔ) που περιλαμβάνουν εντός τους αρχαιολογικά ευρήματα… (παράδειγμα από Κέρκυρα)

Αυτού του είδους η θρασύτητα με καταρρακώνει… Αυτοί οι γνήσιας ελληνικής κοψιάς θρασύτατοι καιροσκόποι με αποκαρδιώνουν, όχι γιατί έχουν καταφέροι να αναρριχηθούν στην πολιτική κορυφή της κοινωνίας μας, αλλά διότι -κακά τα ψέματα, ας το ομολογήσουμε πλέον ευθαρσώς- αποτελούν το υποσυνείδητο πρότυπο για την κοινωνίας μας· αυτό τουλάχιστον δείχνει η ανοχή μας απέναντί τους και στον θρασύτατο παραλογισμό που επιβάλλουν στην καθημερινότητά μας…

«Δεν θέλω να το γυρίσω στην πολιτική…»

Πάμπολλες είναι οι φορές που κουβεντιάζοντας, ίσως ακόμη και για κάποιο θέμα μη-πολιτικό, η κουβέντα μπορεί να οδηγήσει σε οδούς που αναγκαστικά οδηγούν σε πολιτική σκέψη. Πολλές φορές τότε, ακούγεται κάποιος από την παρέα να απολογείται «δεν θέλω να το γυρίσω στην πολιτική», λες και αναγκάζεται να ξεστομίσει άθελά του απαγορευμένες λέξεις!

Δεν καταλαβαίνω γιατί φοβόμαστε να μιλήσουμε «πολιτικά», λες και η πολιτική είναι κάτι που δεν μας αφορά, που είναι απαγορευμένο, που γίνεται σε άλλο επίπεδο και δεν ξέρω τι άλλο…
Αν έχουμε μπερδέψει την πολιτική με την κομματικολογία, ας αποφορτίσουμε τότε την έννοια (της πολιτικής) κι ας θυμηθούμε πως πολιτικό είναι ότι αφορά στην έννοια του πολίτη, δηλαδή του ανθρώπου που ζει εντός μιας οργανωμένης κοινωνίας:

  • Οι σχέσεις μας με τους συγκατοίκους της πόλης είναι πολιτική
  • Οι κανόνες που ρυθμίζουν τη ζωή μας (άπαξ και ζούμε με άλλους ανθρώπους κι όχι μόνοι μας σε σπηλιές) είναι πολιτική
  • Τα προβλήματα μες στο σπίτι μας, στο βαθμό που προκύπτουν από τα βάρη που σηκώνουμε λόγω των υποχρεώσεών μας έναντι άλλων ανθρώπων, είναι πολιτική
  • Οι τιμές των ταξί, του ψωμιού, του γάλακτος κλπ είναι πολιτική
  • Ο αέρας που αναπνέουμε είναι πολιτική
  • ……

Αυτό που σίγουρα δεν είναι πολιτική, είναι να κατοικούμε τόσα εκατομμύρια ανθρώπων στον ίδιο χώρο, στην ίδια πόλη, και να (μας έχουν κάνει να) νομίζουμε πως τον καθένα τον αφορά μόνο η ιδιώτευσή του, το ατομικό συμφέρον του, άντε και η οικογένειά του.

Αντιθέτως, νομίζω πως θα έπρεπε να το γυρνάμε μόνο στην πολιτική. Είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε πολιτικά, από τη στιγμή που οργανωθήκαμε ως είδος στην πρώτη αγέλη. Όπως παρατηρεί ο Jurgen Habermas1 η συνύπαρξη εντός της κοινωνίας απαιτεί την εύρεση λύσεων στα ζητήματα που ανακύπτουν· ο μόνος τρόπος που μεγιστοποιεί την πιθανότητα εξεύρεσης μια λύσης που να λαμβάνει υπ’ όψιν της όλους τους εμπλεκόμενους και τις θέσεις τους, είναι ο δημοκρατικά και λογικά ελεγχόμενος διάλογος – δηλαδή μια πράξη καθαρά πολιτική.

Ειδάλλως δεν έχουμε καμία απολύτως πιθανότητα να βρούμε την οποιαδήποτε λύση, ούτε στην κρίση ούτε και στα ατομικά μας προβλήματα…

  1. Βλ. σχετικά Habermas, J., Η ηθική της επικοινωνίας, μτφρ. – εισαγωγή – ερμηνευτικά σχόλια K. Καβουλάκος, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα, 1997. []

Περί συγχώνευσης και άλλων… δαιμονίων!

Η είδηση ήταν από πολλούς αναμενόμενη:

Με μια τροπολογία 22 σελίδων που μοιάζει να έχει γραφτεί σε γραφεία μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, υιοθετούνται όλα τα αιτήματα των τελευταίων και διευκολύνονται οι συγχωνεύσεις, ενώ παρατείνεται επ’ αόριστον το προσωρινό καθεστώς λειτουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης και των ραδιοφωνικών σταθμών. (tvxs)

«Ε και;», θα αναφωνούσε κάποιος. Και πού είναι το μεμπτό (πέραν του ότι κατατίθεται μέσα σε ένα παντελώς άσχετο νομοσχέδιο); Δυο εταιρίες θέλουν να συγχωνευτούν και προσπαθούν αν ρυθμίσουν τα της συγχώνευσής τους. Ποιό είναι το ζήτημα που εγείρεται λοιπόν από πολιτικής και κοινωνικής απόψεως;

Πέρα από το καθαρά εργασιακό κομμάτι (η συγχώνευση θα φέρει σίγουρα απολύσεις, μειώσεις μισθών και γενικότερα χειροτέρευση εργασιακών συνθηκών, εξελίξεις που για κάποιους μπορεί να είναι απαραίτητες για να σωθούν οι δουλειές έστω ορισμένων από τους εργαζόμενους, αλλά για κάποιους άλλους είναι μη αποδεκτές), εγείρονται γενικότερα, πολύ σοβαρά ζητήματα που αφορούν την έννοια της δικαιοσύνης -που έχει πλέον γίνει λάστιχο, υπό το βάρος του νεοφιλελεύθερου ξεχειλώματος που της ασκείται. Δεν πρόκειται για μια απλή ρύθμιση ιδιωτικών ζητημάτων, αλλά για ζήτημα που (θα έπρεπε να) αφορά ολόκληρη την κοινωνία και τη λειτουργία της δημοκρατίας.

  • Η συγχώνευση αφορά επιχειρήσεις που νέμονται παράνομα δημόσιες ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, καθεστώς που η τροπολογία παρατείνει επ αόριστον…
  • Η τροπολογία περνά καθ’ υπαγόρευσιν των εταιριών και διασφαλίζοντας αποκλειστικά τα δικά τους (ιδιωτικά) συμφέροντα, εις βάρος του όποιου δημοσίου συμφέροντος, το οποίο η νομοπαρασκευαστική επιτροπή παραδέχεται ότι δεν είχε τον χρόνο να εξετάσει λόγω των πιέσεων που της ασκήθηκαν (!!!!)
  • Ακόμη και εντός του πλαισίου του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης, οι δυο αυτές εταιρίες δεν λειτουργούν με βάσει τις αρχές της ανταγωνιστικής καπιταλιστικής αγοράς που και οι ίδιες υποστηρίζουν (αφού δεν μπορούν να αποπληρώσουν τις δανειακές υποχρεώσεις τους -γιατί από εκεί ξεκινά όλο το παιχνίδι, καθ’ υπόδειξη των τραπεζών για να μην χάσουν εντελώς τα δάνεια που τους έχουν χορηγήσει), αλλά προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα νομικό πλαίσιο τέτοιο που να τις συμφέρει και -κατά προέκταση- να τους δώσει πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών τους – με τη σφραγίδα του κράτους. Αν ηταν γνήσιοι καπιταλιστές (όπως πάντα υποστήριζαν μέσα από τα ΜΜΕ τους), ας τα έβγαζαν πέρα με τον ανταγωνισμό και τη χρεοκοπία τους χωρίς κρατικά δεκανίκια.
  • Τα επιμέρους ιδιωτικά συμφέροντα λοιπόν περνούν ως καθολικός νόμος του κράτους, ερχόμενος μάλιστα σε αντίθεση στο γενικό συμφερον (της διαχείρισης των δημοσίων συχνοτήτων, της ρύθμισης δανειακών υποχρεώσεις -και προς δημόσια ταμεία- κλπ). Ακόμα κι αν αυτό παρουσιάζεται ως νομιμοφανές μες στο διεφθαρμένο πολιτικό σκηνικό των ημερών μας, είναι κατάφορα ανήθικο. Κι είναι ανήθικο όχι με βάση κάποια αδιόρατη αριστερή ηθική, αλλά με βάση την ίδια τη λογική: ένα ιδιωτικό συμφέρον που όταν καθίσταται γενικός κανόνας έρχεται σε αντίθεση με όλα τα άλλα συμφέροντα (ιδιωτικά και δημόσια) είναι σίγουρο πως θα οδηγήσει σε απαξίωση του ίδιου του κανόνα· πρόκειται για χαρκατηριστικό παράδειγμα ανηθικότητας, ελεγχόμενο με βάση την κατηγορική προσταγή του Καντ, όπου ένας συμφεροντολογικός ατομικός γνώμονας καθίσταται γενικός νόμος και οδηγεί σε λογικές αντιφάσεις

Παρεμπιπτόντως, ας μην ξεχνάμε πως δεν πρόκειται για «δυο οποιεσδήποτε εταιρίες», αλλά για εταιρίες που ανέλαβαν να παίξουν σημαντικότατο ρόλο στην στήριξη του κυβερνητικού – τροϊκανού έργου εις βάρος της ίδιας της κοινωνίας: λέγοντας ψέματα, διασπείροντας ψευδές εισήσεις, συκοφαντώντας, εκφοβίζοντας την κοινωνία κλπ, δεν στήριξαν απλώς την επιβαλλόμενη τα τελευταία χρόνια πολιτική. αλλά διασφάλισαν με νύχια και με δόντια τις εύθραυστες και κοινωνικά μη νομιμοποιούμενες κυβερνητικές πλειοψηφίες όποτε αυτές φάνταζαν ετοιμόρροπες απέναντι στην εντεινόμενη κοινωνική οργή. Πρόκειται δηλαδή για εταιρείες που βρίσκονταν σε διατεταγμένη πολιτική υπηρεσία εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και που τώρα έρχονται να εξαργυρώσουν τις υπηρεσίες τους αυτές… Το να τις βλέπουμε εμείς σαν «δυο οποιεσδήποτε εταιρίες» ωσάν δε μας αφορά καθόλου η δράση τους, είναι από μαζοχιστικό ως βλακώδες….