Μουσική από το 1990

Μια μικρή βουτιά στο ροκ των 90s, με αφορμή τον θάνατο του Νικου Τρανταφυλλίδη, γιού του γνωστού Χάρρυ Κλύν.

Ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, εκτός από γενικά ρομαντικός τύπος, υπήρξε σκηνοθέτης και μουσικόφιλος. Το 1993 λοιπόν είχε σκηνοθετήσει σε ασπρόμαυρο super8 το video clip για το «Δεν Χωράς Πουθενά» των Τρυπών. Μεγάλη ιστορία οι Τρύπες, από που’να την πιάσει και που’να την τελειώσει κανείς… Προωπικά θεωρώ πως αποτέλεσαν έναν συγκερασμό ρομαντισμού, πανκ και προβληματισμού υπαρξιακής καθαρότητας – προβληματισμός του τύπου που γεννάται μόνο μέσα στο καθαρό βλέμμα ενός παιδιού που βλέπει ξεκάθαρα τη “γύμνια του βασιλιά”, του κόσμου δηλαδή των ενηλίκων που δεν διακατέχεται ούτε από τα ελάχιστα ψήγματα αυτοσυνέπειας… Οι Τρύπες εξάλλου μεγαλούργησαν ακριβώς την περίοδο που η ελληνική κοινωνία μικροαστικοποιούνταν μαζικά, κι επομένως όταν χτίζονταν οι σύγχρονες συλλογικές αυταπάτες μας, που τόσο βίαια γκρεμίστηκαν πρόσφατα..

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Γιατί στο videoclip του Τριανταφυλλίδη για το «Δε χωράς πουθενά» ο ρομαντισμός του σκηνοθέτη συναντά τον υπαρξιακό πανκ ρομαντισμό των Τρυπών και δίνει ένα χαρακτηριστικό δείγμα από την μουσική ατμόσφαιρα που σημάδεψε μια ολόκληρη γεννιά: τα εναρκτήρια πλάνα των ενισχυτών, και ειδικά η κλασσική πρόσοψη του Marshall στο πρώτο κιόλας πλάνο, «φωνάζουν» στούντιο, ροκ συναυλία, χώρο “γρατσουνίσματος” – εκφάνσεις τυπικές για μια εποχή που οι 15άρηδες έψαχναν να βρουν κάποιο νόημα μέσω της μουσικής (σήμερα, οι αντίστοιχες εφηβικές αναζητήσεις διέπονται από εντελώς διαφορετικές εικόνες). Μόλις το πλάνο ανοίγει, το σκοτεινό καταγώγι και οι φιγούρες των Τρυπών ολοκληρώνουν αυτή την εικονοποιημένη ταυτοποίηση μιας εποχής: γυμνοί τοίχοι, τζινάτοι τύποι, άλλοι μαλλιάδες – άλλοι πιο κοντοκουρεμένοι και το ρυθμικό κοπάνημα του Αγγελάκα….

Το κερασάκι στην τούρτα; Το πλάνο στις μπότες με τον κρίκο στο 1:42, οι οποίες μαζί με το τζιν (κι ενίοτε το flight jacket) αποτελούσαν την “κλασσική εμφάνιση” στα λύκεια της εποχής!

Με απλά μέσα, αλλά με ρομαντισμό και ευαισθησία, ο Τριανταφυλλίδης μετέφερε εδώ την καθημερινότητά του στο διαχρονικό, ως δηλωτικό μορφικού τύπου…

Και μιας κι έπιασα τις τρύπες (και θυμήθηκα τα 15 μου) ας δούμε άλλο ένα πολύ πετυχημένο κλιπάκι τους (δεν έκαναν και πολλά εξάλλου). “Ακούω την αγάπη”, από το 1996 (δίσκος: Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι). Πολύ πριν δω το videoclip, το συγκεκριμένο κομμάτι μου έδινε την αίσθηση ενός “road movie”, μου δημιουργούσε φευγαλέες εικόνες σαν αυτές που περνάνε από το παράθυρο όταν ταξιδεύεις… Το videoclip πράγματι πιάνει αυτή την αίσθηση, με ασφυκτικά κοντινα πλάνα “roadtrip” πάνω στο σώμα του Αγγελάκα, που ξαφνικά μετατρέπονται σε φευγαλέες εικόνες κίνησης “έξω από το παράθυρο”, κι έπειτα ανοίγουν σε όλη την μπάντα…