«Δεν πρόκειται να τους αφήσουμε ότι κι αν είναι εκείνο το οποίο θα χρειαστεί να κάνουμε. Ότι υπερασπίστηκαν οι παππούδες μας γενναία με τα όπλα θα το υπερασπιστούμε εμείς με την ψήφο μας την επόμενη Κυριακή […] Είναι η σύγκρουση ανάμεσα στον κόσμο της Ελευθερίας και της πατρίδας, ανάμεσα στις αξίες της Πατρίδας, της Θρησκείας και της Οικογένειας που εκπροσωπούμε εμείς και στον ισοπεδωτισμό που εκπροσωπεί η Αριστερά […] Δεν θα νικήσει η Αριστερά την επόμενη Κυριακή. Αυτό πρέπει να τους πούμε και γι’ αυτό πρέπει να αγωνιστούμε. Αυτό πρέπει να τους μεταδόσουμε»

Ομιλία Βορίδη, Ασπρόπυργος, 18/1/2015

Αυτό που αποδεικνύεται δεν είναι πως οι βορίδηδες είναι γνήσια ελληνικά ακροδεξιά γκρουπούσκουλα. Κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε καινούργιο, ούτε δύσκολο να δειχθεί.

Το γεγονός όμως ότι η ρητορική τους αποσπά χειροκροτήματα αντί για γιούχες ή ντομάτες, σημαίνει ότι η ρητορική αυτή ικανοποιεί το υποσυνείδητο των υποστηρικτών τους. Με λίγα λόγια, αποδεικνύεται -δυστυχώς- πως σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πράγματι υιοθετεί αυτά τα ιδανικά και όντως το φοβίζει η κοινωνική πρόοδος. Ο εμφύλιος (για αυτούς) δεν τέλειωσε το ’49, η χούντα δεν τέλειωσε το ’73…

Το θετικό της υπόθεσης είναι πως την ώρα που ο νεοφιλελεθερισμός προσπαθεί να πείσει πως «πέθαναν οι ιδεολογίες», κάτι που για αυτόν σημαίνει ότι αποτελεί πλέον το μοναδικό παράδειγμα το οποίο είμαστε αναγκασμένοι να ακολουθήσουμε,1  οι φανατικοί υποστηρικτικές και πιστοί υπάλληλοι του νεοφιλελευθερισμού εν Ελλάδι (η ακροδεξιά Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά, του Βορίδη και της παρέας τους) αναδεικνύουν έμπρακτα την ιδεολογική πόλωση. Εμείς οι υπόλοιποι το συνειδητοποιούμε; Άραγε τα «όλοι ίδιοι είναι», «να καεί η Βουλή», «εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική», τελικά προς όφελος ποιανού λειτουργούνε;

  1. Σε αυτή την ιδεολογική προσέγγιση βασίζεται ο τρόπος με τον οποίο συστηματικά σερβιρίστηκαν τα μνημονιακά μέτρα στην Ελλάδα της κρίσης: αν θέλουμε να ανήκουμε στον σύγχρονο κόσμο (του Ευρώ, της ΕΕ, της Δύσης κλπ) δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από την λιτότητα και την προσαρμογή στις επιταγές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του, κραταιού σήμερα, Βερολίνου []