Monthly Archives: December 2014

Ο άνθρωπος δεν συνειδητοποιεί πραγματικά τη φύση του παρά μόνο αν μετατοπίσει τα σύνορα της γνώσης όσο μακρύτερα γίνεται, αν διευρύνει τη συνείδησή του έτσι που να αγκαλιάζει το σύμπαν.
Emile Durkheim

Αν επιχειρήσουμε μία ανάγνωση της στάσης των πολιτών τούτες τις άγριες μέρες παρατηρούμε πως κάποιοι έχουν μετεξελίξει τη δειλία τους σε φθόνο για τον άλλο. Είναι το απαύγασμα της μικροαστικής αποξένωσης από το θάνατο και το συνάνθρωπο… Η δειλία του ανθρωπάκου1 που κρύβεται όταν του κόβουν δικαιώματα και χαίρεται να βλέπει να κόβονται και από τους απόκληρους… Γιατί οι απόκληροι πρέπει να έχουν λιγότερα δικαιώματα από τον ανθρωπάκο ώστε εκείνος να μένει ευχαριστημένος με ό,τι έχει…

Δεν είναι μόνο η αποικείωση της Ύπαρξης του Άλλου… Αυτό το ξεπεράσαμε. Είναι ο φθόνος που κάποιος τολμά όταν εμείς σερνόμαστε υποταγμένοι… Ο Άλλος, και ειδικά ο απόκληρος, δεν έχει δικαίωμα να διεκδικεί δικαιώματα, ούτε να θυσιάζεται για τις ιδέες του… Ούτε καν του αναγνωρίζεται το δικαίωμα στη διεκδίκηση ακόμα και σε κατοχυρωμένα δικαιώματα που συναντούν την άρνηση του Κράτους.

Ο ανθρωπάκος απαιτεί από τους άλλους υπακοή και δειλία σαν εκείνη που αυτός επέλεξε για τον εαυτό του. Ο ανθρωπάκος ειρωνεύεται κάθε αντίσταση, αρνείται την αξία του Άλλου σε δικαιώματα, απαξιώνει τη διαφορετική αντίληψη, εξορίζει σε υπάθρωπη ιδιότητα όπως επιλέγει διαφορετική στάση.

Δεν είναι απλά συντηρητικός. Είναι το είδος της φίλαυτης αδιαφορίας συντηρητισμού που αποφεύγει εκούσια να δει την αλήθεια, να αναζητήσει στον αγώνα του άλλου έναν δρόμο διαφυγής. Τρέμει στην ιδέα να αλλάξει κάτι από εκείνα που έχει σταθμισμένα στο μυαλό του. Τα αισθάνεται σαν ανισορροπία. Κρύβει πίσω από τον αγώνα των άλλων την ευκαιρία να αρπάξει τους καρπούς της νίκης, αλλά όσο εκείνοι αγωνίζονται τους λοιδορεί.

Φορτώνει τις δικές του αδυναμίες, τη δική του ηττοπάθεια στον Άλλο, στο παιδί, στον αρνητή… Όσα δεν άλλαξε σε τόσα χρόνια, και ταυτιζόμενος με το βασανιστή του, τα χρεώνει σε σταθερότητα και ισορροπία.

Πηγή: Δήμος Χλωπτσιούδης

  1. Βλ. σχετ. Βίλχελμ Ράιχ, Άκου Ανθρωπάκο []

(Πρώιμος) Άγιος Βασίλης!

Δεν θα πιστέψετε τι μου ετυχε σήμερα! Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει κι εγώ!

Το πρωί, εκεί που τάιζα τον γιο μου, κάποια στιγμή ακούω θόρυβο πάνω στην ταράτσα, σαν κάτι βαρύ να ακούμπησε. Φύσαγε έξω, αλλά τα δέντρα δεν φτάνουν μέχρι την ταράτσα. Γυρνάω ασυναίσθητα προς το παράθυρο να κοιτάξω, και στην άκρη του πρόλαβα να πιάσω κάτι σαν φευγαλέα κίνηση, σαν κάτι να κοκκίνησε λιγάκι..

Βγαίνω έξω στο μπαλκόνι να δω τι έγινε – τίποτα… Μόνο μια περίεργη, αστραφτερή σκόνη είχε πασπαλίσει τα κάγκελα – “Μα καλά”, σκέφτηκα, “εδώ έξω έρχεται η γυναίκα μου να βαφτεί;”

Γυρνάω μέσα, συνεχίζω τη μάχη του ταΐσματος με τον μικρό (το σπίτι μετά το γεύμα του μοιάζει με πεδίο μάχης). Τον πλένω, τον αλλάζω, τον κοιμίζω -επιτέλους- και πάω να πάρω μια ανάσα στον καναπέ. Γυρνάω ασυναίσθητα το βλέμμα μου προς το στολισμένο δέντρο… ωπ, τι είναι αυτό εκεί; Δεν θυμάμαι να το έβαλα εγώ…

Σηκώνομαι και διανύω τα τρία βήματα μέχρι τη γωνία· το δέντρο έστεκε όπως το είχαμε αφήσει, στολισμένο και με τα φωτάκια σβηστά. Στο ίδιο σημείο ήταν και η μπάλα που τσαλαπάτησε με τα χεράκια του ο μικρός. Μόνο που….

Μόνο που κάτω από το δένδρο είχε προστεθεί ένα κουτάκι, που πριν δεν υπήρχε!

Αμέσως συνδέθηκαν όλα: ο θόρυβος “σαν κάτι να χτύπησε”, η σμυδρή κίνηση, το κοκκίνισμα, η αστραφτόσκονη…

Σ’ευχαριστώ πολύ Άγιε Βασίλη!

Βέβαια θυμάμαι ότι στο γράμμα μου σου είχα ζητήσει ένα πόνι… Τώρα πώς κατάφερες να χωρέσεις πόνι σε αυτό το μικρό κουτάκι…. Αλλά θα μου πεις, άγιος είσαι, όλα τα μπορείς… Εδω μπόρεσε να μας βγάλει στις αγορές ο Σαμαράς, δεν θα μπορέσεις εσύ να χωρέσεις το πόνι στο κουτάκι;
Ή μήπως όχι…;!

ΥΓ: Είναι μοναδικό το συναίσθημα όταν λαμβάνεις ένα γράμμα ή ένα δέμα από φίλο. Η εποχή της άμεσης ηλεκτρονικής αλληλογραφίας όσο μας έχει εξυπηρετήσει, άλλο τόσο μας έχει στερήσει ένα εμπειρικό πεδίο, το οποίο απλώνεται από τη συλλογή γραμματοσήμων, μέχρι την γραφή με πένα και την απολαυστική υπερδιέγερση που συνοδεύει την παράδοση ενός γράμματος από τον ταχυδρόμο μέχρι το άνοιγμά του…

Καλές γιορτές σε όλους – και κυρίως σε αυτούς που έχουν αντικειμενικούς λόγους να δυσκολεύονται…

Ας μιλήσουμε καθαρά για την Ακροδεξιά

Ας μιλήσουμε καθαρά για την ακροδεξιά-Κωστής Παπαϊωάννου.

-Και τι με νοιάζει εμένα η Ακροδεξιά;
-Εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική.
-Τουλάχιστον οι ακροδεξιοί έχουν καθαρά χέρια, δεν κλέβουν.
-Πάντως το σύστημα μόνο αυτούς κυνηγάει.
-Είναι οι μόνοι που τα λένε έξω απ’ τα δόντια.
-Εμένα δεν με έχουν πειράξει ποτέ οι ακροδεξιοί. Άλλοι με πειράζουν.

Πρόκειται για συνηθισμένες φράσεις νέων ανθρώπων σε συζητήσεις σχετικά με την άνοδο της Ακροδεξιάς. Πώς απαντάμε σε αυτές τις φράσεις; Πώς οπλίζουμε τους νέους απέναντι στο ρατσιστικό και νεοναζιστικό φαινόμενο; Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Friedrich Ebert, παρουσιάζει την έκδοση. “Επειδή δεν είναι όλοι όπως θέλουν να φαίνονται. Ας μιλήσουμε καθαρά για την Ακροδεξιά”.

πηγή