Monthly Archives: August 2014

Αντι-είδηση

«Επιπλέον 350 εκατομμύρια ευρώ ως “αποζημίωση” θα λάβει από την κυβέρνηση η κοινοπραξία Μορέας Α.Ε., συμφερόντων των ομίλων Λ. Μπόμπολα, Ιωάννου-Παρασκευαΐδη και Σ. Κόκκαλη, που κατασκευάζει τον κεντρικό οδικό άξονα Πελοποννήσου. Η κοινοπραξία εμφάνισε λογαριασμό με απώλειες 500 εκατ. ευρώ λόγω μειωμένης κίνησης.»Πηγή: TVXS

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η μειωμένη κίνηση είναι οργανωμένη προβοκάτσια αναρχοκομμουνιστοσυριζαίων. Απέναντι στην αντεθνική αυτή προσπάθεια μετατροπής της ένδοξης πατρίδας μας σε σοβιετία, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, η κυβέρνηση θα νομοθετήσει την υποχρεωτική κυκλοφορία οχημάτων (και την πληρωμή διοδίων) στους αυτοκινητοδρόμους με μειωμένη κίνηση….

Η ζωή εν τάφω…

Ένας άνθρωπος με μηδενικό πνευματικό και πολιτιστικό υπόβαθρο. Ακόμα χειρότερα, ένας άνθρωπος που αγνοεί το μηδενικό του πολιτιστικό και πνευματικό υπόβαθρο και λοιδορεί την αξία των πραγματικών πνευματικών επιτευγμάτων, επιβάλλοντας στην κοινωνία το αξιακό πλαίσιο της αρπαχτής, της (κοινωνικής και πολιτικής) βίας, του απανθρωπισμού.

Αυτός ο άνθρωπος, επισκέπτεται (υποτίθεται αιφνιδιαστικά, τόσο  που -πάλι αιφνιδιαστικά κι όλως τυχαίως- βρεθήκανε μαζί του δεκάδες τηλεοπτικά και φωτογραφικά συνεργεία) την σημαντικότερη ίσως ανασκαφή των τελευταίων δεκαετιών, για να φωτογραφηθεί δίπλα της με ύφος «το-παίζω-συγκλονισμένος-από-την-σημαντικότητα-των-όσων-γίνονται-εδώ-αλλά-στην-πραγματικότητα-δεν-καταλαβαίνω-Χριστό-από-τη-σημασία-τους-κι-ούτε-όμως-και-με-νοιάζει-αν-δεν-μπορώ-να-το-εκμεταλλευτώ-προσωπικά».

Την ίδια στιγμή βέβαια, η κυβέρνησή του έχει πετσοκόψει στο ελάχιστο την οποιαδήποτε χρηματοδότηση σε ερευνητικά προγράμματα και ινστιτούτα (στην πράξη, η όποια έρευνα συνεχίζει ακόμη να γίνεται με Ευρωπαϊκά Κονδύλια και μόνο), έχει διαλύσει οικονομικά και διοικητικά τα ΑΕΙ (με την ευφάνταστη δικαιολογία ότι η παύση χρηματοδότησής τους από το δημόσιο θα τα…. απελευθερώσει ) και επιπλέον έχει απαξιώσει πλήρως την αρχαιολογία, απολύοντας αρχαιοφύλακες, αφήνοντας αρχαιολογικούς χώρους κλειστούς λόγω έλλειψης προσωπικού και -αν είναι δυνατόν- ξεπουλώντας εκτάσεις (μέσω ΤΑΙΠΕΔ) που περιλαμβάνουν εντός τους αρχαιολογικά ευρήματα… (παράδειγμα από Κέρκυρα)

Αυτού του είδους η θρασύτητα με καταρρακώνει… Αυτοί οι γνήσιας ελληνικής κοψιάς θρασύτατοι καιροσκόποι με αποκαρδιώνουν, όχι γιατί έχουν καταφέροι να αναρριχηθούν στην πολιτική κορυφή της κοινωνίας μας, αλλά διότι -κακά τα ψέματα, ας το ομολογήσουμε πλέον ευθαρσώς- αποτελούν το υποσυνείδητο πρότυπο για την κοινωνίας μας· αυτό τουλάχιστον δείχνει η ανοχή μας απέναντί τους και στον θρασύτατο παραλογισμό που επιβάλλουν στην καθημερινότητά μας…

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ ακούς

Οδ. Ελύτης, 1971

«Δεν θέλω να το γυρίσω στην πολιτική…»

Πάμπολλες είναι οι φορές που κουβεντιάζοντας, ίσως ακόμη και για κάποιο θέμα μη-πολιτικό, η κουβέντα μπορεί να οδηγήσει σε οδούς που αναγκαστικά οδηγούν σε πολιτική σκέψη. Πολλές φορές τότε, ακούγεται κάποιος από την παρέα να απολογείται «δεν θέλω να το γυρίσω στην πολιτική», λες και αναγκάζεται να ξεστομίσει άθελά του απαγορευμένες λέξεις!

Δεν καταλαβαίνω γιατί φοβόμαστε να μιλήσουμε «πολιτικά», λες και η πολιτική είναι κάτι που δεν μας αφορά, που είναι απαγορευμένο, που γίνεται σε άλλο επίπεδο και δεν ξέρω τι άλλο…
Αν έχουμε μπερδέψει την πολιτική με την κομματικολογία, ας αποφορτίσουμε τότε την έννοια (της πολιτικής) κι ας θυμηθούμε πως πολιτικό είναι ότι αφορά στην έννοια του πολίτη, δηλαδή του ανθρώπου που ζει εντός μιας οργανωμένης κοινωνίας:

  • Οι σχέσεις μας με τους συγκατοίκους της πόλης είναι πολιτική
  • Οι κανόνες που ρυθμίζουν τη ζωή μας (άπαξ και ζούμε με άλλους ανθρώπους κι όχι μόνοι μας σε σπηλιές) είναι πολιτική
  • Τα προβλήματα μες στο σπίτι μας, στο βαθμό που προκύπτουν από τα βάρη που σηκώνουμε λόγω των υποχρεώσεών μας έναντι άλλων ανθρώπων, είναι πολιτική
  • Οι τιμές των ταξί, του ψωμιού, του γάλακτος κλπ είναι πολιτική
  • Ο αέρας που αναπνέουμε είναι πολιτική
  • ……

Αυτό που σίγουρα δεν είναι πολιτική, είναι να κατοικούμε τόσα εκατομμύρια ανθρώπων στον ίδιο χώρο, στην ίδια πόλη, και να (μας έχουν κάνει να) νομίζουμε πως τον καθένα τον αφορά μόνο η ιδιώτευσή του, το ατομικό συμφέρον του, άντε και η οικογένειά του.

Αντιθέτως, νομίζω πως θα έπρεπε να το γυρνάμε μόνο στην πολιτική. Είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε πολιτικά, από τη στιγμή που οργανωθήκαμε ως είδος στην πρώτη αγέλη. Όπως παρατηρεί ο Jurgen Habermas1 η συνύπαρξη εντός της κοινωνίας απαιτεί την εύρεση λύσεων στα ζητήματα που ανακύπτουν· ο μόνος τρόπος που μεγιστοποιεί την πιθανότητα εξεύρεσης μια λύσης που να λαμβάνει υπ’ όψιν της όλους τους εμπλεκόμενους και τις θέσεις τους, είναι ο δημοκρατικά και λογικά ελεγχόμενος διάλογος – δηλαδή μια πράξη καθαρά πολιτική.

Ειδάλλως δεν έχουμε καμία απολύτως πιθανότητα να βρούμε την οποιαδήποτε λύση, ούτε στην κρίση ούτε και στα ατομικά μας προβλήματα…

  1. Βλ. σχετικά Habermas, J., Η ηθική της επικοινωνίας, μτφρ. – εισαγωγή – ερμηνευτικά σχόλια K. Καβουλάκος, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα, 1997. []

Ο Αλμπέρ Καμύ για την πρώτη πυρηνική βόμβα

«Μας κάνουν γνωστό εν μέσω ενθουσιωδών σχολίων, ότι οποιαδήποτε πόλη μεσαίου μεγέθους μπορεί να ισοπεδωθεί ολοκληρωτικά από μια βόμβα μεγάλη όσο μια μπάλα ποδοσφαίρου. Αμερικανικές, αγγλικές και γαλλικές εφημερίδες επιδίδονται σε περίτεχνες εκθέσεις ιδεών για το μέλλον, το παρελθόν, τους εφευρέτες. Μιλούν για το κόστος, τον ειρηνικό προσανατολισμό και τα πολεμικά αποτελέσματα, τις πολιτικές συνέπειες ακόμα και για τον ανεξάρτητο χαρακτήρα της ατομικής βόμβας.

Συνοψίζουμε σε μια φράση: Ο μηχανικός πολιτισμός κατόρθωσε να φθάσει στον έσχατο βαθμό αγριότητας. Στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, θα χρειαστεί να επιλέξουμε τη συλλογική αυτοκτονία ή την ευφυή χρήση των επιστημονικών κατακτήσεων……

Μπροστά στις τρομακτικές προοπτικές που ανοίγονται στην ανθρωπότητα, αντιλαμβανόμαστε ακόμα καλύτερα ότι η ειρήνη είναι η μόνη μάχη που αξίζει τον κόπο να δοθεί. Δεν πρόκειται πια για μια παράκληση, αλλά για μια εντολή που πρέπει να ανεβεί από τους λαούς στις κυβερνήσεις, είναι η εντολή να επιλέξουν οριστικά την κόλαση ή τη λογική»

Περί συγχώνευσης και άλλων… δαιμονίων!

Η είδηση ήταν από πολλούς αναμενόμενη:

Με μια τροπολογία 22 σελίδων που μοιάζει να έχει γραφτεί σε γραφεία μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, υιοθετούνται όλα τα αιτήματα των τελευταίων και διευκολύνονται οι συγχωνεύσεις, ενώ παρατείνεται επ’ αόριστον το προσωρινό καθεστώς λειτουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης και των ραδιοφωνικών σταθμών. (tvxs)

«Ε και;», θα αναφωνούσε κάποιος. Και πού είναι το μεμπτό (πέραν του ότι κατατίθεται μέσα σε ένα παντελώς άσχετο νομοσχέδιο); Δυο εταιρίες θέλουν να συγχωνευτούν και προσπαθούν αν ρυθμίσουν τα της συγχώνευσής τους. Ποιό είναι το ζήτημα που εγείρεται λοιπόν από πολιτικής και κοινωνικής απόψεως;

Πέρα από το καθαρά εργασιακό κομμάτι (η συγχώνευση θα φέρει σίγουρα απολύσεις, μειώσεις μισθών και γενικότερα χειροτέρευση εργασιακών συνθηκών, εξελίξεις που για κάποιους μπορεί να είναι απαραίτητες για να σωθούν οι δουλειές έστω ορισμένων από τους εργαζόμενους, αλλά για κάποιους άλλους είναι μη αποδεκτές), εγείρονται γενικότερα, πολύ σοβαρά ζητήματα που αφορούν την έννοια της δικαιοσύνης -που έχει πλέον γίνει λάστιχο, υπό το βάρος του νεοφιλελεύθερου ξεχειλώματος που της ασκείται. Δεν πρόκειται για μια απλή ρύθμιση ιδιωτικών ζητημάτων, αλλά για ζήτημα που (θα έπρεπε να) αφορά ολόκληρη την κοινωνία και τη λειτουργία της δημοκρατίας.

  • Η συγχώνευση αφορά επιχειρήσεις που νέμονται παράνομα δημόσιες ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, καθεστώς που η τροπολογία παρατείνει επ αόριστον…
  • Η τροπολογία περνά καθ’ υπαγόρευσιν των εταιριών και διασφαλίζοντας αποκλειστικά τα δικά τους (ιδιωτικά) συμφέροντα, εις βάρος του όποιου δημοσίου συμφέροντος, το οποίο η νομοπαρασκευαστική επιτροπή παραδέχεται ότι δεν είχε τον χρόνο να εξετάσει λόγω των πιέσεων που της ασκήθηκαν (!!!!)
  • Ακόμη και εντός του πλαισίου του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης, οι δυο αυτές εταιρίες δεν λειτουργούν με βάσει τις αρχές της ανταγωνιστικής καπιταλιστικής αγοράς που και οι ίδιες υποστηρίζουν (αφού δεν μπορούν να αποπληρώσουν τις δανειακές υποχρεώσεις τους -γιατί από εκεί ξεκινά όλο το παιχνίδι, καθ’ υπόδειξη των τραπεζών για να μην χάσουν εντελώς τα δάνεια που τους έχουν χορηγήσει), αλλά προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα νομικό πλαίσιο τέτοιο που να τις συμφέρει και -κατά προέκταση- να τους δώσει πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών τους – με τη σφραγίδα του κράτους. Αν ηταν γνήσιοι καπιταλιστές (όπως πάντα υποστήριζαν μέσα από τα ΜΜΕ τους), ας τα έβγαζαν πέρα με τον ανταγωνισμό και τη χρεοκοπία τους χωρίς κρατικά δεκανίκια.
  • Τα επιμέρους ιδιωτικά συμφέροντα λοιπόν περνούν ως καθολικός νόμος του κράτους, ερχόμενος μάλιστα σε αντίθεση στο γενικό συμφερον (της διαχείρισης των δημοσίων συχνοτήτων, της ρύθμισης δανειακών υποχρεώσεις -και προς δημόσια ταμεία- κλπ). Ακόμα κι αν αυτό παρουσιάζεται ως νομιμοφανές μες στο διεφθαρμένο πολιτικό σκηνικό των ημερών μας, είναι κατάφορα ανήθικο. Κι είναι ανήθικο όχι με βάση κάποια αδιόρατη αριστερή ηθική, αλλά με βάση την ίδια τη λογική: ένα ιδιωτικό συμφέρον που όταν καθίσταται γενικός κανόνας έρχεται σε αντίθεση με όλα τα άλλα συμφέροντα (ιδιωτικά και δημόσια) είναι σίγουρο πως θα οδηγήσει σε απαξίωση του ίδιου του κανόνα· πρόκειται για χαρκατηριστικό παράδειγμα ανηθικότητας, ελεγχόμενο με βάση την κατηγορική προσταγή του Καντ, όπου ένας συμφεροντολογικός ατομικός γνώμονας καθίσταται γενικός νόμος και οδηγεί σε λογικές αντιφάσεις

Παρεμπιπτόντως, ας μην ξεχνάμε πως δεν πρόκειται για «δυο οποιεσδήποτε εταιρίες», αλλά για εταιρίες που ανέλαβαν να παίξουν σημαντικότατο ρόλο στην στήριξη του κυβερνητικού – τροϊκανού έργου εις βάρος της ίδιας της κοινωνίας: λέγοντας ψέματα, διασπείροντας ψευδές εισήσεις, συκοφαντώντας, εκφοβίζοντας την κοινωνία κλπ, δεν στήριξαν απλώς την επιβαλλόμενη τα τελευταία χρόνια πολιτική. αλλά διασφάλισαν με νύχια και με δόντια τις εύθραυστες και κοινωνικά μη νομιμοποιούμενες κυβερνητικές πλειοψηφίες όποτε αυτές φάνταζαν ετοιμόρροπες απέναντι στην εντεινόμενη κοινωνική οργή. Πρόκειται δηλαδή για εταιρείες που βρίσκονταν σε διατεταγμένη πολιτική υπηρεσία εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και που τώρα έρχονται να εξαργυρώσουν τις υπηρεσίες τους αυτές… Το να τις βλέπουμε εμείς σαν «δυο οποιεσδήποτε εταιρίες» ωσάν δε μας αφορά καθόλου η δράση τους, είναι από μαζοχιστικό ως βλακώδες….

Πριν τους αλλάξει ο χρόνος

www.yiannakos.grΛυπηθηκαν μεγαλως στον αποχωρισμο των.
Δεν τοθελαν αυτοι, ηταν η περιστασεις.
Βιοτικες αναγκες εκαμνανε τον ενα
να φυγει μακρυα-Νεα Υορκη ή Καναδα.
Η αγαπη των βεβαιως δεν ηταν ιδια ως πριν·
είχεν ελαττωθει η ελξις βαθμηδον,
ειχεν ελαττωθει η ελξις της πολυ.
Ομως να χωρισθουν, δεν τοθελαν αυτοι.
Ηταν η περιστασεις. -ή μηπως καλλιτεχνις
εφανηκεν η Τυχη χωριζοντας τους τωρα
πριν σβυσει το αισθημα των, πριν τους αλλαξει ο Χρονος·
ο ενας για τον αλλον θα ειναι ως να μενει παντα
των εικοσι τεσσαρων ετων τ’ωραιο παιδι.

K. Π. Καβάφης, 1924