ΕΡΤ, οικονομικός φονταμεταλισμός και κρίση πολιτικής εκπροσώπησης

Τα ιδιωτικά κανάλια, ανταγωνιστές της ΕΡΤ, εδώ και χρόνια πάλευαν να σε πείσουν πως το ανταποδοτικό τέλος για την ΕΡΤ είναι «χαράτσι», και ειδικά στην παρούσα οικονομική συγκυρία δυσβάσταχτο. Παρεμπιπτόντως, ιδιοκτήτες των καναλιών που σε έπεισαν είναι οι ίδιοι που αναθρέφουν την εξουσία που φρόντισε να ταυτίσει στη συνείδησή σου την εκπαίδευση με το «χαρτί» που θα σου εξασφάλιζε μια ξεκούραστη και πλούσια δουλειά, τελικώς όμως σου εξασφάλισε σκοτάδια και πλήρη καταναλωτική υποταγή. Καθώς η προπαγάνδα της ιδιωτικής TV κορυφωνόταν, εσύ σκεφτόσουν πως έτσι κι αλλιώς δεν έβλεπες ΕΡΤ, στην τελική ας γλιτώσεις έστω και δυο δραχμές με την κατάργηση του ανταποδωτικού τέλους.

Την κλείσανε λοιπόν την ΕΡΤ. Εν μία νυκτί. Και, αν και αρχικά κάπως σου φάνηκε αυτό το ξαφνικό μαύρο, τελικώς σκέφτηκες «δε βαριέσαι», τουλάχιστον θα γλιτώσεις το «χαράτσι» και τα «ξενέρωτα ντοκυμανταίρ».
Στη θέση όμως της ΕΡΤ φύτρωσε το αγριόχορτο της ΔΤ, με σκοπό να εξελιχθεί στην περικοκλάδα της ΝΕΡΙΤ.

Η «εκσυγχρονιστική» πολιτική που βρίσκεται από πίσω τους όμως, πρεσβεύει ότι η διαφάνεια (που υποτίθεται πως δεν είχε η ΕΡΤ) εξασφαλίζεται στη ΔΤ και ΝΕΡΙΤ μέσω της… απευθείας ανάθεσης σε ιδιωτικές εταιρίες του τηλεοπτικού έργου1. Η ίδια φονταμεταλιστική οινομική νοοτροπία που θεωρεί πως ο ρόλος του Κράτους δεν έγκειται στο να παρέχει (υπηρεσίες, έργο, προϊόν κλπ) αλλά μόνο να πληρώνει όσους συνδιαλέγονται μαζί του, βρίσκεται φυσικά κι εδώ. Τις οποίες εταιρίες, θα συνεχίσεις εσύ να πληρώνεις, μέσω του (μάντεψε)… ανταποδοτικού τέλους, που δεν καταργείται! Κι όχι μόνον δεν καταργείται, αλλά πλέον θα πληρώνει ιδιώτες για να παρέχουν μια υπηρεσία του δημοσιου. Οι «τεμπέληδες» της ΕΡΤ απολύθηκαν, για να μοιραστεί στη θέση τους το χρήμα με άλλο τρόπο: αντί να το κατευθύνεται στη μισθοδοσία ανθρώπων, κατευθύνεται σε ιδιωτικές εταιρίες, που (λογικά) θα πιστεύουν στα χρηστά ήθη οικονομικής νεοφιλελεύθερης διαπλοκής.

Ας κάνουμε τον απολογισμό μας: με βάση όσα σε πείσανε, η ΕΡΤ ήταν κάτι που πλήρωνες και που δεν ήθελες, γιατί δεν μπορούσες να ελέγξεις. Στη θέση της, θα υπάρχει κάτι που εσύ θα πληρώνεις και, καθώς το έργο του θα εκτελείται από ιδιώτες, δεν θα μπορείς να ελέγξεις. Αυτό θα το θέλεις; Μάλλον όχι.

Στην τεταμένη περίοδο που περνάμε, είναι καταπληκτικό το γεγονός πως η καθημερινότητα διέπεται από τόση «βαριά» πολιτική, την ίδια στιγμή που το μέσο άτομο απονεκρώνεται όλο και περισσότερο από τη δυνατότητά του να αισθανθεί τις συνέπειες της πολιτικής που τον περιβάλλει. Και το μικρότερο θέμα της καθημερινής πολιτικής ατζέντας των ΜΜΕ, περικλείει τέτοιας σημασίας Πολιτική. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει πολλή δουλειά…

Βρισκόμαστε λοιπόν σε μία κατάσταση όπου απονεκρωμένα πολιτικά όντα καλούνται να λάβουν σοβαρότατες πολιτικές αποφάσεις. Αν μη τι άλλο, η κατάσταση αυτή δημιουργεί «κρίση πολιτικής εκπροσώπησης»2 (με την έννοια ότι υπάρχει κενό μεταξύ της πολιτικής που το κοινό πράγματι θέλει και αυτής που τελικά ασκείται). Στον κενό πολιτικό χώρο που δημιουργείται, και λόγω της επικρατούσας μικροαστικής – μνησίκακης νοοτροπίας, οργώνεται το έδαφος που φύεται ο ολοκληρωτισμός.

  1. HotDoc, τ. 40 []
  2. Νίκος Πουλαντζάς, Φασισμός και Δικτατορία – Η τρίτη Διεθνής αντιμέτωπη στον φασισμό, Εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα, 2006 []